La cause de la mort de Loubna demeure mystérieuse

November 21, 2013

Vendredi 14 mars 1997

L’autopsie ne peut conclure. Bruxelles rouvre le dossier Cavas et la famille Bosmans pourrait s’adresser à Neufchâteau.

Les résultats de l’autopsie de la petite Loubna n’ont toujours as permis de déterminer les causes exactes de la mort de la fillette. Patrick Derochette affirme que Loubna a heurté de la tête la caisse à outils dans laquelle elle fut retrouvée, mais aucune trace de coup n’est décelable sur le crâne. Elle aurait cependant pu heurter la caisse de la tempe, ce qui ne laisse pas de trace visible à l’autopsie.

Dans une autre version, Derochette a affirmé que Loubna était tombée à la renverse dans la caisse et qu’il aurait refermé le couvercle sur elle, pour ne s’inquiéter du sort de la fillette que quatre jours plus tard. La position du corps au moment de sa découverte indique toutefois que la fillette a été déposée dans le coffre alors qu’elle était déjà morte. Le corps était en effet couché sur le côté.

DOMICILES PERQUISITIONNÉS

Hier, plusieurs perquisitions ont été menées dans des lieux et maisons autrefois fréquentés par Patrick Derochette et sa famille. Les enquêteurs ont tout d’abord visité vers 13 h 30 une maison sise 245 rue du Trône, à proximité de la station-service. Cette maison, dont le propriétaire actuel n’a rien à voir avec les Derochette, avait été la propriété de Thierry Derochette, le frère de Patrick. Le meurtrier de Loubna y avait résidé d’octobre 1991 à septembre 1994 avant de s’installer au 198 de l’avenue de la Couronne. Les enquêteurs de Neufchâteau ont également perquisitionné un garage de l’avenue Nouvelle. Ce box appartient à l’actuel propriétaire du logement occupé par Patrick Derochette et son épouse Malika. Le meurtrier de Loubna l’utilisait régulièrement. Les enquêteurs ont emporté quelques menus objets.

Hier matin, des camions-citernes de la Protection civile ont procédé au dégazage des citernes de la station-service. La compagnie pétrolière a par ailleurs indiqué son intention d’intenter une action en dommages-intérêts contre Jean Derochette, le père de Patrick, qui sera en outre expulsé du logement qu’il occupait au-dessus de la station.

Les travaux de fouilles se sont poursuivis dans l’imprimerie désaffectée et l’ancienne «clinique du radium» de la rue Wéry. Les enquêteurs s’interrogeaient sur la présence possible de «sous-caves» qu’aurait pu avoir aménagées le dernier occupant des lieux, le grossiste en armement Raida Intertraders.

Cette société, aujourd’hui faillie, avait aménagé dans une partie du bâtiment désaffecté un dépôt d’armes et de munitions, au grand dam des habitants du quartier. Raida Intertraders était notamment l’importateur des pistolets monobloc Glocke. Le nom de cette société avait été citée dans le cadre de l’enquête sur les tueries du Brabant et dans l’affaire Mendez. Elle avait fait l’objet d’enquêtes menées par la 2e section de recherches criminelles de la BSR de Bruxelles pour infraction à la législation sur les armes. L’un de ses gérants avait par ailleurs été inquiété dans une affaire de stupéfiants.

CAVAS : ENQU ETE ROUVERTE

Par ailleurs, on a appris que le parquet de Bruxelles avait relancé l’enquête sur la disparition à Molenbeek, en février 1985, du petit Gevrije Cavas, un gamin turc dont on est sans nouvelles depuis. Gevrije avait subitement disparu alors qu’il jouait au football, rue Ransfort. Les recherches menées à l’époque dans le quartier n’avaient rien donné. Le juge d’instruction n’avait pourtant pas lésiné sur les moyens. D’anciens réservoirs avaient ainsi été sondés et détruits pour les besoins de l’enquête. Il en avait coûté un million de francs.

Enfin, l’avocat de la famille de Conrad Bosmans, Me Jadoul, a rencontré jeudi le juge d’instruction Bulthé, toujours chargé de l’enquête sur la disparition du jeune pompiste de la station Texaco- du boulevard Général Jacques où se rendait souvent Derochette. La famille décidera dimanche si elle se constitue partie civile à Neufchâteau.

Me Jadoul a par ailleurs confirmé que le maman de Conrad Bosmans avait bien reconnu «avec 95 % de certitude» les jeans noirs de son fils parmi les 4.497 vêtements retrouvés aux domiciles des suspects de l’affaire Dutroux. Une identification que les enquêteurs s’efforcent de confirmer.

MARC METDEPENNINGEN

Advertisements

Abus d’enfants: Le meurtre de Gina Pardaens-Bernaer

June 21, 2013

Image

Afin de documenter nos lecteurs français, peu avertis du dossier Zandvoort, un bref rappel de l’exécution de Gina Pardaens, l’une des quarante personnes étrangement disparues à la suite de l’affaire Dutroux. Il faut ajouter à cet article, qu’un magistrat l’attendit à l’aéroport de Zaventem, lorsqu’elle tenta de se rendre à Genève pour y déposer des documents essentiels, notamment une vidéo qui a déjà fait couler beaucoup d’encre, et beaucoup de sang…

Assistante sociale, Gina Pardaens-Bernaer avait rejoint le Werkgroep Morkhoven, à l’occassion de la découverte du réseau Zandvoort, en juillet 1998. Elle travaillait au dossier Schadwald, du nom d’un petit garçon disparu d’Allemagne à l’âge de 11 ans et dont la recherche avait mené l’association, au réseau. Elle découvrait rapidement l’implication des services secrets allemands, par le beau-père de l’enfant, Rainer Wolf.

Elle commençait alors à avoir des problèmes de perturbations de téléphone, de fax et d’ordinateur. Elle recevait des appels répétitifs de personnes qui raccrochaient après un long silence. Belgacom, alors monopole d’état en matière de téléphonie, ne prétendait pas réussir à trouver l’origine des interférences, ni des appels anonymes. Leur enquête les avait mené à découvrir qu’une deuxième ligne aurait été ouverte sur son téléphone sans qu’elle ne l’ait jamais commandé et qu’il y aurait eut “un petit fil détaché”.

C’est Gina Pardaens-Bernaer qui fit une copie d’un des cédéroms de Zandvoort et l’envoya à l’organisation “CIDE”, qui à son tour la communiqua à Interpol. Elle avait découvert un “film snuff”, où figurait le viol et le meurtre d’une petite fille et dans lequel elle avait reconnu un ancien associé de Michel Nihoul, célèbre dans le dossier Dutroux. Des hommes l’arrêtèrent dans un train et lui dirent de mettre fin à ses recherches. Depuis, elle se déplaçait en voiture, mais elle fut rapidement suivie. Elle notait les plaques d’immatriculation, parmi lesquelles d’une Mercedes grise qui s’avérera être celle de l’ancien chauffeur du bar “Dolo: le quartier général de Michel Nihoul à Bruxelles, où il rencontrait tous les policiers qui “rataient” chaque enquêtes relatives à l’exploitation sexuelles d’enfants.

Elle avait collaboré au programme télévisé “Faits divers” de la RTBF, avec le journaliste Dessart. Ils furent tout deux interrogés par la police judiciaire au sujet de l’affaire Schadwald. Les officiers semblaient d’avantage intéressés à leurs connexions avec le Werkgroep Morkhoven, qu’à la disparition de l’enfant. L’audition lui avait paru “hautement remarquable, intimidante et clairement dirigée afin de lui faire révéler sur ses sources”, avait-elle dit au journal “De Morgen”.

Le harcèlement téléphonique augmentait. Elle recevait des menaces de mort, de personnes dont les voix étaient déformées par un appareillage électronique. Suite de deux de ces appels, son fils, alors qu’il était sur sa bicyclette, fut renversé par une voiture dont le conducteur s’enfuit sans s’arrêter.

Quatre mois étaient passés depuis que Gina Pardaens-Bernaer collaborait avec le Werkgroep Morkhoven, quand le 14 novembre 1998 au soir, elle appelait Jan Boeykens, président de l’association. La communication était si brouillée qu’ils avaient des difficultés à s’attendre l’un l’autre, mais il parvint à apprendre qu’elle avait été objet d’une nouvelle série de menaces de mort:- “Avec ce que j’ai découvert”, dit-elle, “soit la Belgique explose, soit je suis assassinée”.

La nuit même, à l’aube du 15 novembre, sa voiture fut retrouvée écrasée sous un pont, sans qu’aucune trace de freinage n’ait pu être relevée. L’état de la voiture se passe de commentaire.

La Belgique n’a pas explosé. Le meurtre ne fut objet d’aucune enquête policière. Peu après, le bureau de son avocat, Maître Arnould, était cambriolé et des dossiers étaient volés.

Les membres du Werkgroep Morkhoven, qui admiraient Gina Pardaens-Bernaer, furent brisés par ce meurtre, qui aurait pu être évité si la police avait rempli son devoir. Le Mémorial de Zandvoort, à l’occasion du dixième anniversaire de la découverte du réseau sera aussi fait en son honneur.

Adieu Gina, on ne t’oubliera jamais…

http://www.cineyrgie.nl/?id=3517

Abus des enfants: Werkgroep Morkhoven, en résumé

June 9, 2013

Image

22 août 2009

Fondé en 1989, le Werkgroep Morkhoven est devenu célèbre pour les actions de rue hilarantes de Marcel Vervloesem, qui ont mené, après de longues luttes avec les autorités belges, à de nouvelles législations sur:

  • Le défaut de législation sur les cellules d’isolement des institutions, dans lesquelles des enfants pouvaient être enfermé durant des périodes jusqu’à trois mois.
  • Les prisonniers malades flamands, qui étaient fermés dans les établissements de langue française où ils n’avaient aucune langue commune avec le personnel qui était censé les soigner.
  • Les personnes handicapées qui était interdites des cinémas et autres lieux publics pour des raisons de sécurité ;

Le dossier de cellules d’isolement dans la section pédiatrique de l’hôpital « Good Engels » à Anvers mena à la découverte d’une organisation criminelle qui attrapaient des adolescents fugueurs, les corrompait, puis les introduisait dans des « services d’escorte » et l’industrie hollandaise et allemande de pornographie. Les recherches du Werkgroep Morkhoven ont mené aux activités du réseau dans la ville belge de Temse et dans l’île portugaise de Madère. Une ancienne victime employée par le réseau sous le chantage, a mené le Werkgroep Morkhoven en 1998, à la ville de Zandvoort, en Hollande. Marcel Vervloesem a alors rencontré le patron du réseau, Gerrit Ulrich, un citoyen allemand qui vendait sur Internet, des photos de crimes sur des enfants (pornographie, viol, torture et meurtre). Ulrich a donné sa dite « collection », qui n’était pas alors encore illégale de posséder en Hollande, mais montrait un crime contre l’humanité.

Interpol et la police belge ont compté 93.081, dont 88.539 images uniques de crimes. L’Union Européenne a imposé des lois pour combattre ce commerce, mais aucun des pays concernés ne les respecte. Au contraire, la presse a rapidement censuré l’information, assurant que le fichier Zandvoort ne montrait « que quelques centaines d’images dans des vieux magazines ». La justice belge a fermé le dossier secrètement en quelques semaines, au motif de « coupables inconnus ». Mais quand le Werkgroep Morkhoven a identifié un haut magistrat français dans le dossier, déculotté avec un garçon de 11 ans, le dossier a été rouvert, pour poursuivre Marcel Vervloesem (et pas le magistrat) sur la base des diverses accusations, parmi lesquelles la possession de la pornographie d’enfant, où la preuve du crime contre l’humanité qu’il a exposée.

Marcel Vervloesem a alors objet d’un montage l’accusant de viols. Il a été dit coupable et emprisonné en violation de toutes les lois, en l’absence de 42 pièces à son dossier. Les juges ont ignoré les certificats médicaux prouvant que son diabète ne lui permettait pas de violer quiconque, et que l’état de son coeur était tel, qu’il n’aurait pas pu survivre aux stimulants sexuels qui lui auraient été nécessaires pour commettre ces viols. Le vrai but était d’assurer sa mort en prison, en le privant des soins de santé essentiels. Mais il a survécu, par une série interminable de miracles, que le corps médical ne parvient à expliquer.

http://morkhoven.org/wordpress/?p=7

Child abuse – Werkgroep Morkhoven overview

June 9, 2013

Image

August 22, 2009

Founded in 1989, the Werkgroep Morkhoven became famous for Marcel Vervloesem’s hilarious awareness street actions, which led, after long struggles with the Belgian authorities to new legislations on:

  • The lack of legislation on the isolation cells of public institutions, in which children could be locked for periods up to three months.
  • Flemish ill prisoners, who were locked in French speaking institutions, where they had no common language with the staff that was supposed to treat them.
  • Handicapped people who were banned from cinemas and other public places for security reasons;

The isolation cell dossier in the paediatric section of Antwerp’s hospital « Good Engels » led to discover a criminal organisation trapping runaway teenagers, corrupting them and introducing them in « escort services » and the Dutch and German porn industry. Further researches led the Werkgroep Morkhoven to the networks’ activities in the Belgian town of Temse and the Portuguese island of Madeira. A former victim employed by the network under blackmail, has led the Werkgroep Morkhoven in 1998, to the town of Zandvoor, in the Netherlands. Marcel Vervloesem has then met the network’s boss, Gerrit Ulrich, a German citizen who was selling on Internet, photographs of crimes upon children (pornography, rape, torture and murder). Ulrich gave his so-called « collection », which then was not illegal to possess in Holland, but showed a crime against humanity.

Interpol and the Belgian police counted 93.081, of which 88.539 unique pictures of crimes. The European Union imposed laws to fight this trade, but non of the countries involved respect them. On the contrary, soon the press censored the information, pretending that the Zandvoort file only showed « a few hundred pictures in old magazines ». Belgian justice closed the case secretly within a few weeks, under the motive of « unknown culprits ». But when the Werkgroep Morkhoven identified a French high-ranking magistrate in the file, underpants-less with an 11-years-old boy, the case was re-opened, to prosecute Marcel Vervloesem (and not the magistrate) on the basis of various accusations, among which possession of child pornography, the evidence of a crime against humanity that he exposed.

Marcel Vervloesem was then object of a set-up accusing him of rapes. He was said guilty and was imprisoned in violation of all the laws. The judges wilfully ignored doctor’s certificates showing that his diabetes did not make it possible for him to rape anyone, and that his heart condition is such that he would not have survived to the sexual stimulants that would have been necessary for him to execute these rapes. The real aim was to assure his death in prison, by depriving him of vital health care. But he survives, throughout a never-ending series of miracle that the medical community cannot find an explanation.

http://morkhoven.org/wordpress/?p=3

Zaak Van Den Brink: Nederlandse Politie

June 8, 2013

Image

In de nacht van 1 op 2 juni 2013 bracht de Utrechtse recherche een bezoek aan de ouders van de uit-huis-geplaatste Demi en Nirwana Van Den Brink.

Het is mogelijk dat daarbij met de mobiel van Ben Van Den Brink werd geknoeid.

Deze verklaart namelijk dat de familie al een jaar simkaartjes Lebara heeft – met terugmelding ‘NLKPN’ en dat hij in zijn toestel nu een geheel ander gekleurd Lebara simkaartje heeft aangetroffen met de terugmelding ‘Vodafone’.

Daardoor gaat het toestel anders functioneren.

Vandaag bleek zijn computer dan weer geblokkeerd en gehackt te zijn.
Op het scherm staat ‘politie start onderzoek’ en de computer geeft aan dat er ‘meerdere gebruikers’ zijn.

Foto: Het gezin Van Den Brink. De twee kinderen werden in een jeugdinstelling opgesloten nadat de ouders een klacht  inzake sexueel misbruik bij de Nederlandse autoriteiten indienden.

Zaak Van Den Brink: Nederlandse pers en Internetcensuur

June 8, 2013

Image

Gisteren kreeg de beheerder van de blog http://spiegel-van-de-nederlandse-politiek.skynetblogs.be/ het verzoek om het interview getiteld ’Profetisch bloed en een scherp oog’ dat het Nederlands Dagblad van Frides Laméris afnam, en dat (met bronvermelding) op 26.3.2013 werd gepubliceerd, te verwijderen.

Vandaag was de beheerder van http://spiegel-van-de-nederlandse-politiek.skynetblogs.be/ niet meer in staat om op zijn skynetblogs in te loggen:

http://spiegel-van-de-nederlandse-politiek.skynetblogs.be/
http://skynetpass.skynet.be/
Mon compte

Log in: ‘Internal Server Error. The server encountered an internal error or misconfiguration and was unable to …’

Error 500: Request processing failed; nested exception is org.springframework.webflow.definition.registry.NoSuchFlowDefinitionException: No flow definition ‘undefined’ found

===

Frides Laméris is een Nederlandse activist die zich ondermeer inzet voor de zaak Van Den Brink.

De zaak Van Den Brink draait rond twee minderjarige meisjes die na een klacht van de ouders over sexueel misbruik, door de Nederlandse autoriteiten uit hun ouderlijk huis werden gehaald en in een jeugdinstelling werden geplaatst.

Zaak Van Den Brink: Nederlandse pers

June 8, 2013

Image

De beheerder van de blog http://spiegel-van-de-nederlandse-politiek.skynetblogs.be/ kreeg het verzoek om het interview getiteld ‘Profetisch bloed en een scherp oog’ dat het Nederlands Dagblad van Frides Laméris afnam, en dat (met bronvermelding) op 26.3.2013 werd gepubliceerd, te verwijderen.

Frides Laméris is een Nederlandse activist die zich ondermeer inzet voor de zaak Van Den Brink.

De zaak Van Den Brink draait rond twee minderjarige meisjes die na een klacht van de ouders over sexueel misbruik, door de Nederlandse autoriteiten uit hun ouderlijk huis werden gehaald en in een jeugdinstelling werden geplaatst.

—–

Geachte heer / mevrouw,

Wij kregen via Auxen, het bedrijf dat de opdracht heeft voor het Nederlands Dagblad B.V  haar auteursrechten te handhaven en daarvoor kopieën van haar content actief op te sporen,

de vraag voor onmiiddellijke  verwijdering van artikel.

Artikel:

In verzet! Profetisch bloed en een scherp oog
http://spiegel-van-de-nederlandse-politiek.skynetblogs.be…

Wij vragen u dit artikel binnen de 48u te verwijderen zoniet zullen we de blog off-line plaatsen.

Zie onderaan voor meer info.

Met vriendelijke groeten,

Skynet

===

Recentelijk heeft Auxen vastgesteld dat u op spiegel-van-de-nederlandse-politiek.skynetblogs.be artikelen van onze opdrachtgever heeft gepubliceerd:

In verzet! Profetisch bloed en een scherp oog
http://spiegel-van-de-nederlandse-politiek.skynetblogs.be…

Om artikelen van Nederlands Dagblad B.V. openbaar te maken, heeft u toestemming van Nederlands Dagblad B.V. nodig. Doordat u deze artikelen zonder toestemming van Nederlands Dagblad B.V. openbaar heeft gemaakt, maakt u inbreuk op de auteursrechten van onze opdrachtgever.

Uw publicaties zorgen ervoor dat de exclusiviteit van het auteursrecht wordt aangetast. Concreet nemen hierdoor de exploitatiemogelijkheden af, waardoor Nederlands Dagblad B.V. economische schade lijdt. Normaal gesproken dient u deze schade te vergoeden. Echter, in dit geval is Nederlands Dagblad B.V. bereid om genoegen te nemen met enkel de onmiddellijke verwijdering van de artikelen. Daarom verzoeken wij u (en voor zover nodig sommeren wij u) alle artikelen van Nederlands Dagblad B.V. binnen 5 dagen te verwijderen van uw website.

Let op! Bij PDF-bestanden (en overige extensies zoals JPEG en PNG) is het belangrijk dat niet alleen de verwijzing naar het artikel op de website wordt verwijderd, maar het artikel ook daadwerkelijk wordt verwijderd van de locatie waar het is opgeslagen of wordt verplaatst naar een niet-openbare locatie.

Vanzelfsprekend rekenen wij op uw medewerking. Wij maken u erop attent dat indien u niet aan ons verzoek voldoet, of in de toekomst wederom zonder toestemming content van onze opdrachtgever(s) openbaar maakt, er mogelijk direct aanspraak wordt gemaakt op vergoeding van de schade en alle bijkomende kosten.

Voor hergebruik van artikelen van Nederlands Dagblad B.V. kunt u een verzoek indienen per e-mail via digitaal@nd.nl. Op de website van Nederlands Dagblad B.V. vindt u hierover meer informatie.

Met vriendelijke groet,

Nederlandse dagbladen zwijgen over Demmink-email

June 8, 2013

Image

Niet alleen België heeft blijkbaar te maken met het fenomeen dat de pers iets ter sprake brengt en er dan, om politieke redenen, plots over zwijgt…

===

In het jarige blauwe vogeltje van Twitter zit meer pit dan in de Nederlandse pers

Nederlandse dagbladen – ook die bereid waren breed uit te pakken als het ging om kindermisbruik in de katholieke Kerk – volharden in een bevreemdend stilzwijgen over de email met nieuwe belastende informatie over Joris Demmink, de voormalige secretaris-generaal van Justitie tegen wie internationaal verdenking bestaat van kindermisbruik.

Deze email is in handen van website De Demmink Doofpot. Katholiek Nieuwsblad maakte als eerste melding van het bestaan van die email, en in de papieren editie maken we er deze week de balans van op.

Simpel nieuwsfeit

Ook het Algemeen Dagblad zwijgt nu, hoewel het bestaan en de authenticiteit van de email en de belastende informatie erin bevestigd is door Pieter Omtzigt, het CDA-Kamerlid aan wie de email gericht was. Mogelijk is het AD, lopende de procedure die de inmiddels gepensioneerde Demmink tegen die krant heeft aangespannen, voorzichtig met nieuwe onthullingen, maar hier gaat het om een simpel nieuwsfeit, waar die krant zelf niet eens voor verantwoordelijk is en dat bovendien de zaak van AD tegen Demmink versterkt. Toch zwijgt het AD nu met de andere kranten mee. Gelukkig hebben we Twitter nog, waar de verontwaardiging steeds hoger oploopt. De affaire Demmink is het publieke geheim van Nederland geworden, waar iedereen van weet maar niemand iets over durft te zeggen, tenzij privé.

Verbluftheid

Overigens is deze week het verslag van de hoorzitting over de affaire Demmink in Washington – eveneens collectief verzwegen of als bagatel afgedaan door de Nederlandse pers – sinds de plaatsing 12.000 keer op deze website aangeklikt. Het is een geimproviseerd verslag, geboren vanuit het moment, uit verbluftheid over wat in het centrum van de Amerikaanse politiek onthuld werd over onze rechtsstaat. Je kunt hier op internet de hele hoorzitting nog terugkijken en hier lezen wat er letterlijk allemaal gezegd is. Ook de effectieve muilkorving van de Nederlandse media komt daar aan bod. De Amerikanen begrijpen niet hoe dat mogelijk is. Ik zelf eerlijk gezegd ook niet. Blijkbaar zijn we inmiddels gewoon zo’n soort land geworden.

door  Henk Rijkers

http://www.katholieknieuwsblad.nl/nieuws/item/3625-nederlandse-dagbladen-zwijgen-over-demmink-email.html

Contact leggen met kinderen: ‘Grooming’

May 22, 2013

Image

Grooming is het benaderen van en contact leggen met kinderen met als uiteindelijke doel het mogelijk maken van seksueel contact door de seksuele drempels en remmingen van het kind te verlagen. De Nederlandse uitdrukking ‘kinderlokker’ komt hier dicht bij in de buurt, hoewel het niet hetzelfde is. Ook bij seksueel misbruik binnen een gezin kan sprake zijn van een groomingproces, waarbij de dader de normale familierelatie stap voor stap ‘ombuigt’ tot een seksuele relatie. Niet alle grooming gebeurt door pedofielen omdat lang niet alle pedofielen tot doel hebben seksueel contact met kinderen aan te gaan en lang niet alle pedoseksueel contact door pedofielen gebeurt. Er dient dus een onderscheid gemaakt te worden tussen grooming en vriendschappelijke contacten tussen een pedofiel en een kind die niet op seksueel contact gericht zijn.

In algemene zin betekent grooming verzorgen, waaronder het investeren in een vriendschapsrelatie, wat niet per se een seksuele reden hoeft te hebben. Wanneer de term heden ten dage echter wordt gebruikt, bedoelt men benadering van kinderen met seksuele bedoelingen. In bredere zin bedoelt men het geheel aan technieken waarmee een dader het kind seksueel benadert en het misbruik in stand houdt. Ook wordt er wel eens van grooming gesproken wanneer een loverboy zijn slachtoffer probeert in te palmen.

Het internet heeft de mogelijkheden tot grooming vergroot, maar grooming kan ook daarbuiten plaatsvinden. Wettelijk wordt in Nederland wel onderscheid gemaakt tussen communicatie per computer of telefoon enerzijds, en in persoon of per traditionele post anderzijds.

Sommige volwassenen die zich schuldig maken aan seksueel misbruik van kinderen voeren achteraf vaak aan dat het hen was overkomen en dat het initiatief ook van het kind, kwam. De volwassene is in deze lezing een slachtoffer van de omstandigheden en van een maatschappij die ‘nog niet toe is aan dit soort relaties’. Achteraf blijkt echter vaak dat de volwassene eerst van te voren het kind zodanig benaderd en gemanipuleerd heeft, dat een dergelijke seksuele relatie mogelijk is. Het initiatief blijkt hierbij meestal uit te zijn gegaan van de volwassene, die planmatig en berekenend te werk is gegaan, hierbij gebruik makend van zijn overwicht en kennisvoorsprong.

Elementen in een groomingproces zijn:

  • Het leggen van het contact en het winnen van het vertrouwen van het kind;
  • Het bevoorrechten van het kind;
  • Het isoleren van het kind;
  • Geheimhouding en loyaliteit van het kind verzekeren;
  • Het stapsgewijs verleggen van de grenzen.

Opvallend is dat geweld ontbreekt. Geweld wordt vrijwel nooit gebruikt door daders en dan meestal slechts als laatste redmiddel. De meeste daders maken gebruik van manipulatie.

Allereerst wordt een slachtoffer uitgezocht. De dader hangt rond op plaatsen waar veel kinderen komen, zoals de dierentuin, een speeltuin, een school, etc. De dader benadert het kind op vriendschappelijke wijze, en tracht contact te leggen door belangstelling te tonen voor hobby’s, speelgoed, kinderspelletjes, huisdieren en andere zaken die kinderen interesseren. Zo wordt een sterke (vertrouwens)band opgebouwd. Ook is het mogelijk dat de dader het contact via de ouders legt, en op deze manier het gezin als een soort ‘huisvriend’ tracht binnen te komen. Door aan te bieden op het kind te passen krijgt de dader de kans met het kind alleen te zijn. Kinderen die veel alleen zijn, uit probleemgezinnen komen of een goed uiterlijk en mooie kleding hebben zijn favoriete doelwitten voor daders.

Het kind zal vaak worden ‘bevoorrecht’. Er worden vaak cadeaus gegeven, en hij of zij is het ‘speciale vriend(innet)je’ van de dader, of ‘papa’s/mama’s speciale dochter/zoon’. Dit geeft de dader ook tijdens het misbruik een machtsmiddel jegens het kind: klapt het kind uit de school of weigert het kind het misbruik, dan is de ‘speciale vriendschap’ verbroken. Soms behandelt de dader het kind als een volwassen partner, en biedt etentjes en/of uitjes aan. Feitelijk is dit niets anders dan omkoperij.

Isolatie van het kind vindt plaats doordat de dader zorgt veel alleen met het kind te zijn. Bovendien probeert de dader de band met vertrouwenspersonen of leeftijdsgenootjes zo veel mogelijk te verzwakken. Hierdoor ontstaat vervreemding van het kind jegens deze groep, zodat het slechts op de dader kan terugvallen. Hij nodigt het kind bijvoorbeeld thuis uit, of biedt aan op het kind te passen. Binnen een gezin probeert de dader andere gezinsleden (de partner) over te halen meer buitenshuis te doen, zodat hij bijvoorbeeld op moeders wekelijkse bridgeavond alle kans heeft zijn dochter te misbruiken.

De dader zal dan geleidelijk ook een seksuele dimensie aan zijn belangstelling toevoegen, waarbij hij het kind tot onzedelijk of seksueel gedrag probeert te provoceren. Dit gaat meestal geleidelijk over een langere periode, waarbij de grenzen stukje bij beetje verschuiven. De dader begint bijvoorbeeld seksuele onderwerpen ter sprake te brengen, of raakt het kind ‘per ongeluk’ op bepaalde plaatsen aan. Het samen kijken van pornofilms of het gebruik van alcohol of drugs komt soms ook voor, om remmingen bij het kind weg te nemen. Uiteindelijk leidt dit tot daadwerkelijk seksueel misbruik. Hoewel daders aangeven te schrikken van de reactie van het kind (huilen, gillen, etc.), weerhoudt dit een groot deel er niet van het kind te blijven misbruiken.

Wanneer het kind niet meewerkt reageert de volwassene door het kind kil, boos of humeurig te bejegenen. Andere dwangmiddelen zijn dreigen met het intrekken van privilleges of het ‘naar de dierenarts brengen’ van een favoriet huisdier. Door weerstand te bieden kan het kind soms het misbruik een enkele keer tegenhouden, maar er zijn maar weinig kinderen die zich hier uit eigen beweging permanent aan weten te onttrekken. De meeste daders proberen het kortere of langere tijd later gewoon opnieuw, net zolang tot het kind onder de druk bezwijkt en toegeeft.

Geheimhouding wordt meestal bewerkstelligd met (nog meer) cadeaus, uitjes, etentjes etc. Ook wordt het kind vaak een schuldgevoel aangepraat: ‘mama zou erg verdrietig zijn als ze achter ons geheimpje kwam’, ‘je wil toch niet dat ik de gevangenis inga?’. Niet zelden wordt een dreigement met zelfmoord gebruikt om het kind een schuldgevoel en verantwoordelijkheidsgevoel jegens de dader aan te praten. Binnen gezelschap kan de lichaamshouding of een waarschuwende blik van de dader het kind ervan weerhouden uit de school te klappen.

Hoewel veel daders beweren dat het kind hier uit vrije wil in meegaat, maakt de dader feitelijk misbruik van zijn ervaring, kennisvoorsprong en overwicht die hij nu eenmaal als volwassene heeft.

Recentelijk heeft de opkomst van internet een nieuwe dimensie aan grooming toegevoegd. Kinderen worden in chtaboxen benaderd door pedofielen, die het vertrouwen van het kind proberen te winnen. Wanneer dit na een of meerdere chatsessies eenmaal bereikt is, zullen ze het kind tot seksueel of onzedelijk gedrag proberen aanzetten. Sommige daders laten het bij cyberseks, maar in veel gevallen is het uiteindelijk doel een afspraak met seks te bekomen. Soms wordt met een webcam opgenomen cyberseks als chantagemiddel gebruikt om het slachtoffer te dwingen bij de dader langs te gaan. In Nederland is het Meldpunt Kinderporno ingesteld om meldingen van grooming en andere vormen vormen van seksueel kindermisbruik via internet af te handelen.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Grooming_%28pedofilie%29

Liberalen en kindermisbruiken

May 17, 2013

Image

Image

Afbeelding 1: Op 23.4.1999 deelde Guy Verhofstadt (Open VLD) inzake de verdwijning, sexuele uitbuiting en foltering van kinderen (kinderpornozaak Zandvoort) aan de vzw Werkgroep Morkhoven mede: ‘De VLD, en wellicht alle weldenkende mensen en organisaties, veroordeelt dergelijke walgelijke praktijken en stelt dat de politionele en gerechtelijke overheden in binnen- en buitenland hiertegen onmiddellijk, drastisch en onverbiddelijk moeten optreden. Aan de menselijke waardigheid, a fortiori die van de kinderen, mag niet geraakt worden.’

Die woorden bleken echter niets waard te zijn, want, tesamen met de andere politieke partijen, liet de Open VLD toe dat de kinderpornozaak Zandvoort via het media-proces tegenover Morkhoven-aktievoerder Marcel Vervloesem, na tien jaar in de doofpot verdween.

Verhofstadt’s politieke collega, justitieminister Turtelboom (Open VLD), is al niet veel beter. Zij antwoordde niet op het verzoek van de vzw Werkgroep Morkhoven om de kinderpornozaak Zandvoort alsnog te laten onderzoeken.

Turtelboom reageerde ook niet op het verzoek van de vzw Werkgroep Morkhoven om de documenten uit de Zandvoort-zaak die betrekking hebben op de kindermisbruiken en verkrachtingen in de Amsterdamse kinderkribben, aan de Nederlandse Minister van Justitie over te maken.
Het gevolg hiervan was dat alleen Robert M., bijgenaamd het ‘Monster van Riga’, in de Amsterdamse zedenzaak veroordeeld werd terwijl het kinderporno-netwerk dat de video’s van Robert’s M. verkrachtingen en misbruiken verkocht, gespaard bleef.
Omdat Minister Turtelboom niet antwoordde, richtte de vzw Werkgroep Morkhoven zich herhaaldelijk tot Guy Verhofstadt, maar die was blijkbaar vergeten dat hij zoveel om kinderen gaf.

Begin vorig probeerde V., een sp.a-gemeenteraadslid uit Herentals dat nog altijd in functie is, een 15-jarige kleindochter van Marcel Vervloesem om te kopen. Het meisje ontving ook een doodsbedreiging. Enkele dagen nadien werden alle skynetblogs van de vzw Werkgroep Morkhoven afgesloten. Dat was blijkbaar het sein voor een maandenlange terreurcampagne tegen Marcel Vervloesem’s dochter, kleindochter en enkele buurtbewoners. De terroriserende bendeleden die blijkbaar goede contacten onderhielden met V., mochten maandenlang hun gang gaan, zonder dat de Turnhoutse justitie optrad. En op een bepaald moment werd er zelfs een politie-scanner gebruikt omdat V. ook bestuurslid is van de Politieraad.
De vzw Werkgroep Morkhoven schreef hierover herhaaldelijk naar Minister Turtelboom die tenslotte via de heer Geert Slootmans, attaché van de FOD-Justitie, liet weten dat zij ‘gelet op het feit dat zij deel uitmaakt van de uitvoerende macht en rekening houdende met het principe van de scheiding der machten, niet kan tussenkomen’.
Turtelboom benoemde echter uitgerekend procureur Jan Poels van het parket van Turnhout dat naliet om in deze op te treden en dat de klachten van V. en zijn kameraden gebruikte om de kinderpornozaak Zandvoort dicht te dekken, tot kabinetschef.

De Werkgroep diende tevens een klacht in bij de Hoge Raad voor de Justitie maar de ‘Waakhond van de Justitie’ ligt al maandenlang te slapen.

Afbeelding 2: Verhofstadt; Jacques Delors, Voorzitter van ‘Notre Europe’ en Etienne Davignon die al jarenlang inzake kindermisbruiken en ook in de moord op Patrice Lumumba wordt genoemd.

Verhofstadt werd in 2009 tot voorzitter van de Europese groep van ‘Liberalen en Democraten’ (ALDE) verkozen en hij zet nu alles op alles om tot voorzitter van de Europese Unie te worden benoemd.

Hij riep onlangs op om aan de zogenoemde rebellen in Syrië zware wapens te leveren en pleit voortdurend voor een militaire interventie van het Europese leger en de NATO in Syrië met de woorden dat de ‘zwakke positie van de Europese Unie hem ziek maakt’.
Verhofstadt pleitte destijds in dezelfde bewoordingen voor de NAVO-bombardementen op Lybië.

Zijn houding heeft ongetwijfeld te maken met het feit dat hij bestuurslid is geworden van de Belgische holding Sofina waarvan Etienne Davignon thans de ere-voorzitter is.
Sofina is gespecialiseerd in petroleumgas en olieplatforms…

Guy Verhofstadt sprak in zijn zogenoemde Burgermanifesten over ‘het dichten van de kloof tussen burger en politiek’.
Vandaag spreekt hij over het ‘Europa van de Burger’ terwijl hij deel uitmaakt van het clubje groot-industriëlen dat niets om de burger geeft.

===

Guy Verhofstadt, Etienne Davignon and the Bilderberg Group:

http://latestnewssyria.wordpress.com/2013/04/24/guy-verhofstadt-etienne-davignon-and-the-bilderberg-group/

War on Syria: Baby Thatcher Guy Verhofstadt and Etienne Davignon:
http://latestnewssyria.wordpress.com/2013/04/13/war-on-syria-baby-thatcher-guy-verhofstadt-and-etienne-davignon/