Archive for May, 2013

Contact leggen met kinderen: ‘Grooming’

May 22, 2013

Image

Grooming is het benaderen van en contact leggen met kinderen met als uiteindelijke doel het mogelijk maken van seksueel contact door de seksuele drempels en remmingen van het kind te verlagen. De Nederlandse uitdrukking ‘kinderlokker’ komt hier dicht bij in de buurt, hoewel het niet hetzelfde is. Ook bij seksueel misbruik binnen een gezin kan sprake zijn van een groomingproces, waarbij de dader de normale familierelatie stap voor stap ‘ombuigt’ tot een seksuele relatie. Niet alle grooming gebeurt door pedofielen omdat lang niet alle pedofielen tot doel hebben seksueel contact met kinderen aan te gaan en lang niet alle pedoseksueel contact door pedofielen gebeurt. Er dient dus een onderscheid gemaakt te worden tussen grooming en vriendschappelijke contacten tussen een pedofiel en een kind die niet op seksueel contact gericht zijn.

In algemene zin betekent grooming verzorgen, waaronder het investeren in een vriendschapsrelatie, wat niet per se een seksuele reden hoeft te hebben. Wanneer de term heden ten dage echter wordt gebruikt, bedoelt men benadering van kinderen met seksuele bedoelingen. In bredere zin bedoelt men het geheel aan technieken waarmee een dader het kind seksueel benadert en het misbruik in stand houdt. Ook wordt er wel eens van grooming gesproken wanneer een loverboy zijn slachtoffer probeert in te palmen.

Het internet heeft de mogelijkheden tot grooming vergroot, maar grooming kan ook daarbuiten plaatsvinden. Wettelijk wordt in Nederland wel onderscheid gemaakt tussen communicatie per computer of telefoon enerzijds, en in persoon of per traditionele post anderzijds.

Sommige volwassenen die zich schuldig maken aan seksueel misbruik van kinderen voeren achteraf vaak aan dat het hen was overkomen en dat het initiatief ook van het kind, kwam. De volwassene is in deze lezing een slachtoffer van de omstandigheden en van een maatschappij die ‘nog niet toe is aan dit soort relaties’. Achteraf blijkt echter vaak dat de volwassene eerst van te voren het kind zodanig benaderd en gemanipuleerd heeft, dat een dergelijke seksuele relatie mogelijk is. Het initiatief blijkt hierbij meestal uit te zijn gegaan van de volwassene, die planmatig en berekenend te werk is gegaan, hierbij gebruik makend van zijn overwicht en kennisvoorsprong.

Elementen in een groomingproces zijn:

  • Het leggen van het contact en het winnen van het vertrouwen van het kind;
  • Het bevoorrechten van het kind;
  • Het isoleren van het kind;
  • Geheimhouding en loyaliteit van het kind verzekeren;
  • Het stapsgewijs verleggen van de grenzen.

Opvallend is dat geweld ontbreekt. Geweld wordt vrijwel nooit gebruikt door daders en dan meestal slechts als laatste redmiddel. De meeste daders maken gebruik van manipulatie.

Allereerst wordt een slachtoffer uitgezocht. De dader hangt rond op plaatsen waar veel kinderen komen, zoals de dierentuin, een speeltuin, een school, etc. De dader benadert het kind op vriendschappelijke wijze, en tracht contact te leggen door belangstelling te tonen voor hobby’s, speelgoed, kinderspelletjes, huisdieren en andere zaken die kinderen interesseren. Zo wordt een sterke (vertrouwens)band opgebouwd. Ook is het mogelijk dat de dader het contact via de ouders legt, en op deze manier het gezin als een soort ‘huisvriend’ tracht binnen te komen. Door aan te bieden op het kind te passen krijgt de dader de kans met het kind alleen te zijn. Kinderen die veel alleen zijn, uit probleemgezinnen komen of een goed uiterlijk en mooie kleding hebben zijn favoriete doelwitten voor daders.

Het kind zal vaak worden ‘bevoorrecht’. Er worden vaak cadeaus gegeven, en hij of zij is het ‘speciale vriend(innet)je’ van de dader, of ‘papa’s/mama’s speciale dochter/zoon’. Dit geeft de dader ook tijdens het misbruik een machtsmiddel jegens het kind: klapt het kind uit de school of weigert het kind het misbruik, dan is de ‘speciale vriendschap’ verbroken. Soms behandelt de dader het kind als een volwassen partner, en biedt etentjes en/of uitjes aan. Feitelijk is dit niets anders dan omkoperij.

Isolatie van het kind vindt plaats doordat de dader zorgt veel alleen met het kind te zijn. Bovendien probeert de dader de band met vertrouwenspersonen of leeftijdsgenootjes zo veel mogelijk te verzwakken. Hierdoor ontstaat vervreemding van het kind jegens deze groep, zodat het slechts op de dader kan terugvallen. Hij nodigt het kind bijvoorbeeld thuis uit, of biedt aan op het kind te passen. Binnen een gezin probeert de dader andere gezinsleden (de partner) over te halen meer buitenshuis te doen, zodat hij bijvoorbeeld op moeders wekelijkse bridgeavond alle kans heeft zijn dochter te misbruiken.

De dader zal dan geleidelijk ook een seksuele dimensie aan zijn belangstelling toevoegen, waarbij hij het kind tot onzedelijk of seksueel gedrag probeert te provoceren. Dit gaat meestal geleidelijk over een langere periode, waarbij de grenzen stukje bij beetje verschuiven. De dader begint bijvoorbeeld seksuele onderwerpen ter sprake te brengen, of raakt het kind ‘per ongeluk’ op bepaalde plaatsen aan. Het samen kijken van pornofilms of het gebruik van alcohol of drugs komt soms ook voor, om remmingen bij het kind weg te nemen. Uiteindelijk leidt dit tot daadwerkelijk seksueel misbruik. Hoewel daders aangeven te schrikken van de reactie van het kind (huilen, gillen, etc.), weerhoudt dit een groot deel er niet van het kind te blijven misbruiken.

Wanneer het kind niet meewerkt reageert de volwassene door het kind kil, boos of humeurig te bejegenen. Andere dwangmiddelen zijn dreigen met het intrekken van privilleges of het ‘naar de dierenarts brengen’ van een favoriet huisdier. Door weerstand te bieden kan het kind soms het misbruik een enkele keer tegenhouden, maar er zijn maar weinig kinderen die zich hier uit eigen beweging permanent aan weten te onttrekken. De meeste daders proberen het kortere of langere tijd later gewoon opnieuw, net zolang tot het kind onder de druk bezwijkt en toegeeft.

Geheimhouding wordt meestal bewerkstelligd met (nog meer) cadeaus, uitjes, etentjes etc. Ook wordt het kind vaak een schuldgevoel aangepraat: ‘mama zou erg verdrietig zijn als ze achter ons geheimpje kwam’, ‘je wil toch niet dat ik de gevangenis inga?’. Niet zelden wordt een dreigement met zelfmoord gebruikt om het kind een schuldgevoel en verantwoordelijkheidsgevoel jegens de dader aan te praten. Binnen gezelschap kan de lichaamshouding of een waarschuwende blik van de dader het kind ervan weerhouden uit de school te klappen.

Hoewel veel daders beweren dat het kind hier uit vrije wil in meegaat, maakt de dader feitelijk misbruik van zijn ervaring, kennisvoorsprong en overwicht die hij nu eenmaal als volwassene heeft.

Recentelijk heeft de opkomst van internet een nieuwe dimensie aan grooming toegevoegd. Kinderen worden in chtaboxen benaderd door pedofielen, die het vertrouwen van het kind proberen te winnen. Wanneer dit na een of meerdere chatsessies eenmaal bereikt is, zullen ze het kind tot seksueel of onzedelijk gedrag proberen aanzetten. Sommige daders laten het bij cyberseks, maar in veel gevallen is het uiteindelijk doel een afspraak met seks te bekomen. Soms wordt met een webcam opgenomen cyberseks als chantagemiddel gebruikt om het slachtoffer te dwingen bij de dader langs te gaan. In Nederland is het Meldpunt Kinderporno ingesteld om meldingen van grooming en andere vormen vormen van seksueel kindermisbruik via internet af te handelen.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Grooming_%28pedofilie%29

Liberalen en kindermisbruiken

May 17, 2013

Image

Image

Afbeelding 1: Op 23.4.1999 deelde Guy Verhofstadt (Open VLD) inzake de verdwijning, sexuele uitbuiting en foltering van kinderen (kinderpornozaak Zandvoort) aan de vzw Werkgroep Morkhoven mede: ‘De VLD, en wellicht alle weldenkende mensen en organisaties, veroordeelt dergelijke walgelijke praktijken en stelt dat de politionele en gerechtelijke overheden in binnen- en buitenland hiertegen onmiddellijk, drastisch en onverbiddelijk moeten optreden. Aan de menselijke waardigheid, a fortiori die van de kinderen, mag niet geraakt worden.’

Die woorden bleken echter niets waard te zijn, want, tesamen met de andere politieke partijen, liet de Open VLD toe dat de kinderpornozaak Zandvoort via het media-proces tegenover Morkhoven-aktievoerder Marcel Vervloesem, na tien jaar in de doofpot verdween.

Verhofstadt’s politieke collega, justitieminister Turtelboom (Open VLD), is al niet veel beter. Zij antwoordde niet op het verzoek van de vzw Werkgroep Morkhoven om de kinderpornozaak Zandvoort alsnog te laten onderzoeken.

Turtelboom reageerde ook niet op het verzoek van de vzw Werkgroep Morkhoven om de documenten uit de Zandvoort-zaak die betrekking hebben op de kindermisbruiken en verkrachtingen in de Amsterdamse kinderkribben, aan de Nederlandse Minister van Justitie over te maken.
Het gevolg hiervan was dat alleen Robert M., bijgenaamd het ‘Monster van Riga’, in de Amsterdamse zedenzaak veroordeeld werd terwijl het kinderporno-netwerk dat de video’s van Robert’s M. verkrachtingen en misbruiken verkocht, gespaard bleef.
Omdat Minister Turtelboom niet antwoordde, richtte de vzw Werkgroep Morkhoven zich herhaaldelijk tot Guy Verhofstadt, maar die was blijkbaar vergeten dat hij zoveel om kinderen gaf.

Begin vorig probeerde V., een sp.a-gemeenteraadslid uit Herentals dat nog altijd in functie is, een 15-jarige kleindochter van Marcel Vervloesem om te kopen. Het meisje ontving ook een doodsbedreiging. Enkele dagen nadien werden alle skynetblogs van de vzw Werkgroep Morkhoven afgesloten. Dat was blijkbaar het sein voor een maandenlange terreurcampagne tegen Marcel Vervloesem’s dochter, kleindochter en enkele buurtbewoners. De terroriserende bendeleden die blijkbaar goede contacten onderhielden met V., mochten maandenlang hun gang gaan, zonder dat de Turnhoutse justitie optrad. En op een bepaald moment werd er zelfs een politie-scanner gebruikt omdat V. ook bestuurslid is van de Politieraad.
De vzw Werkgroep Morkhoven schreef hierover herhaaldelijk naar Minister Turtelboom die tenslotte via de heer Geert Slootmans, attaché van de FOD-Justitie, liet weten dat zij ‘gelet op het feit dat zij deel uitmaakt van de uitvoerende macht en rekening houdende met het principe van de scheiding der machten, niet kan tussenkomen’.
Turtelboom benoemde echter uitgerekend procureur Jan Poels van het parket van Turnhout dat naliet om in deze op te treden en dat de klachten van V. en zijn kameraden gebruikte om de kinderpornozaak Zandvoort dicht te dekken, tot kabinetschef.

De Werkgroep diende tevens een klacht in bij de Hoge Raad voor de Justitie maar de ‘Waakhond van de Justitie’ ligt al maandenlang te slapen.

Afbeelding 2: Verhofstadt; Jacques Delors, Voorzitter van ‘Notre Europe’ en Etienne Davignon die al jarenlang inzake kindermisbruiken en ook in de moord op Patrice Lumumba wordt genoemd.

Verhofstadt werd in 2009 tot voorzitter van de Europese groep van ‘Liberalen en Democraten’ (ALDE) verkozen en hij zet nu alles op alles om tot voorzitter van de Europese Unie te worden benoemd.

Hij riep onlangs op om aan de zogenoemde rebellen in Syrië zware wapens te leveren en pleit voortdurend voor een militaire interventie van het Europese leger en de NATO in Syrië met de woorden dat de ‘zwakke positie van de Europese Unie hem ziek maakt’.
Verhofstadt pleitte destijds in dezelfde bewoordingen voor de NAVO-bombardementen op Lybië.

Zijn houding heeft ongetwijfeld te maken met het feit dat hij bestuurslid is geworden van de Belgische holding Sofina waarvan Etienne Davignon thans de ere-voorzitter is.
Sofina is gespecialiseerd in petroleumgas en olieplatforms…

Guy Verhofstadt sprak in zijn zogenoemde Burgermanifesten over ‘het dichten van de kloof tussen burger en politiek’.
Vandaag spreekt hij over het ‘Europa van de Burger’ terwijl hij deel uitmaakt van het clubje groot-industriëlen dat niets om de burger geeft.

===

Guy Verhofstadt, Etienne Davignon and the Bilderberg Group:

http://latestnewssyria.wordpress.com/2013/04/24/guy-verhofstadt-etienne-davignon-and-the-bilderberg-group/

War on Syria: Baby Thatcher Guy Verhofstadt and Etienne Davignon:
http://latestnewssyria.wordpress.com/2013/04/13/war-on-syria-baby-thatcher-guy-verhofstadt-and-etienne-davignon/

Commission européenne: dommages-intérêts pour la violation du droit communautaire

May 10, 2013

Image

COMMISSION EUROPÉENNE

Bruxelles, le 15 juillet 2009

Jurisprudence de la Cour de justice de l’Union européenne liée
aux demandes de dommages-intérêts relative à une violation du droit
de l’Union européenne par les États membres

Dans sa communication du 5 septembre 2007 intitulée “Pour une Europe des résultats –
application du droit communautaire” (COM(2007)502) la Commission avait indiqué qu’elle
publierait un document explicatif sur la jurisprudence de la Cour liée aux demandes de dommages-intérêts pour la violation du droit communautaire par les Etats membres.
Très tôt, dans un arrêt du 16 décembre 1960, la Cour a posé le principe que “(…) si la Cour constate dans un arrêt qu’un acte législatif ou administratif émanant des autorités d’un Etat membre est contraire au droit communautaire, cet Etat est obligé, en vertu de l’article 86 du traité CECA, aussi bien de rapporter l’acte dont il s’agit que de réparer les effets illicites qu’il a puproduire.”
Mais la responsabilité d’un Etat membre du fait d’une violation du droit communautaire a été définitivement assise dans l’arrêt Francovich du 28 mai 1991.

http://ec.europa.eu/eu_law/infringements/pdf/jur_09_30385_fr.pdf