Brief aan Esther

SLACHTOFFERS SEXUEEL MISBRUIK
Vrijdag, 23 oktober 2009

By Jan Boeykens

FotoActieRechtenKind1990

Gesprekken voeren over sexueel misbruik en kindermisbruik ligt erg gevoelig.  Meestal blijft het gesprek steken in enkele slagzinnen die welgeteld uit twee of drie woorden bestaan en die dan nog uit één of ander krantenartikel werden gehaald.

Het zijn de hoogdagen van de intellectuele bekrompenheid.

Laat ons dan ook hopen dat deze Open Brief tot een felle discussie en een creatieve brainstorming leidt…

————————————————-

OPEN BRIEF AAN ESTHER

Ik denk dat de Nederlandse overheid, zoals dat in België het geval is geweest, zwaar in gebreke is gebleven inzake de aanpak van het echte kindermisbruik en de opvang van de slachtoffers.  En ik vrees dat de situatie er gedurende de laatste jaren ook niet veel op verbeterd is.   Er zijn wel tal van door de overheid gesubsidieerde organisaties en instanties opgericht die mooigekleurde foldertjes uitgeven maar daar blijft het dikwijls bij.
Het is in die zin dat je mensen zoals Yvonne van Hertum en Chris Hxf6lsken (die zelf een slachtoffer is) mede moet begrijpen.

Het is bekend dat mensen die in hun jeugd het slachtoffer werden van ik-weet-niet-wat (dus niet alleen van sexueel misbruik), in hun latere leven ook slachtoffers maken.  Dat gebeurt dan dikwijls nog wel zonder dat zij het zelf willen of zonder dat zij er zich bewust van zijn.
Hoeveel relaties zouden er daardoor al niet op de klippen zijn gelopen ?  Hoeveel gezinnen zouden er daardoor al niet in stukken zijn gebroken ?

Het is bijvoorbeeld algemeen geweten dat heel wat slachtoffers van sexueel misbruik, zodanig emotioneel verscheurd geraken dat zij zelf sexueel beginnen te misbruiken.  Zij maken niet alleen nieuwe slachtoffers die dan weer dezelfde lijdensweg moeten ondergaan maar maken bovendien de kans om zélf voor sexueel misbruik te worden veroordeeld.

Andere slachtoffers van sexueel misbruik weten hun pijn en verdriet, met of zonder de hulp van derden, te verwerken in een langdurig creatief proces van vallen en opstaan.

En dan zijn er de mensen die tegen het hun aangedane onrecht tot in het extreme blijven vechten.  Die mensen zijn ook nodig omdat zij andere slachtoffers de kans geven om opnieuw een eigen identiteit te verwerven en op te komen voor zichzelf.

Men zou er bijna een boek over kunnen schrijvenx85

Ook inzake kinderverdwijningen heeft men veel te traag en te laat gereageerd.  Vandaar dat het in België met de zaak Dutroux werkelijk tot een emotionele ‘ontploffing’ is gekomen.
De Belgische overheid heeft deze zaak, zoals zij dat met al haar gevoelige dossiers doet, op een vakkundige manier gemanipuleerd en dichtgedekt terwijl zij de enorme 
energie die toen onder een groot deel van de bevolking vrijkwam, misschien in sociale en maatschappelijke hervormingen had kunnen ombuigen.
Men heeft toen wel een politionele hervorming doorgevoerd maar de hervorming van 
justitie waarover men bijna 15 jaar lang heeft gesproken, is totaal mislukt.

Met de zaak Demmink geeft de Nederlandse overheid een totaal verkeerd signaal aan de burgers.
Door geen grondig onderzoek te voeren in deze zaak, voedt men alleen maar de twijfel omtrent de Nederlandse 
Justitie en het regeringsbeleid inzake kinderhandel en kindermisbruiken.

Ik ben het volledig met je eens dat we er met zijn allen over moeten waken, dat we het ene leed niet inruilen voor ander (onderbuiken)leed. Daar schieten slachtoffers niets mee op.
Maar slachtoffers het zwijgen opleggen omdat zij soms te ver gaan in hun reacties, levert dan ook weer niets op.

Het is, zoals een koorddanser moet doen, een kwestie van afwegen en evenwicht zoeken, denk ik.

Tenslotte zijn er de gexf6rganiseerde kinderpornonetwerken waaraan nauwelijks iets wordt gedaan. Maar dat is dan weer een ander verhaal.
Wie het slachtoffer werd van kindermisbruik is daarom niet altijd het slachtoffer van een kinderpornonetwerk zoals de kinderpornozaak Zandvoort waarin voor veel geld duizenden kinderen (en zelfs baby’s) gefolterd en verkracht werden.

Ik vraag mij af waar al de slachtoffers in die zaak gebleven zijn en ik vermoed dat er heel wat zware slachtoffers in de kinderpornozaak Zandvoort tengevolge van de doorstane folteringen en mishandelingen overleden zijn.

Voor meer info:

Foto: Aktie van de vzw Werkgroep Morkhoven in Antwerpen (1990)

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: